زیباترین قسم...
نه تو می مانی و نه اندوه
و نه هیچیک از مردم این آبادی...
به حباب نگران لب یک رود قسم،
و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت،
غصه هم می گذرد،
آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند...
لحظه ها عریانند.
به تن لحظه خود، جامه اندوه مپوشان هرگز.
سال نو مبارک.
+ نوشته شده در دوشنبه هفتم فروردین ۱۳۹۱ ساعت 15:26 توسط مردی که نان می خورد
|